Kun je “so easy” terugvallen op een overlevingsmechanisme van toen?

Met het voorjaar in m’n lijf, blik ik nog heel even terug op de krokusvakantie.
Daar zat ik, donderdagochtend 9.00 uur, in m’n eentje in de trein vanuit Oostenrijk terug naar Nederland. Wat was er gebeurt, hoe kon ik nu zo ver bij mezelf vandaan zijn gegaan. Terwijl ik op dit thema echt bewustzijn heb, toch?

Kun je “so easy” terugvallen op een overlevingsmechanisme van toen?

Wintersporten met ons gezin. In mijn geval is dat de afgelopen jaren naar Oostenrijk samen met onze 5 kids. En met vrienden en diens 2 kinderen. Meestal één van de hoogtepunten van het jaar.

In de maanden ervoor, voelde ik al aan alles dat m’n energiebalans niet zo lekker zat. Het zullen vast de wintermaanden of ~ het deze x ontbreken van 2 kids (één kruisbanden operatie en 1 was aan het lesgeven) ~ of de dynamiek tussen 2 gezinnen ~ of mijn hormonen ~ of de zorg voor m’n schoonouders ~ of het overlijden van m’n tante eind 2025, wat allerlei familie dingetjes meebrengt ~ of het toch ineens niet 1 maand op reis gaan van mijn man ~ of het 5 jarig overlijdensjubileum van mijn lieve vriendin ~ of WHAT EVER zijn geweest…

Maar de wintersport was dit jaar rond stom. We hadden afgelopen jaar een uitstapje naar een ander gebied gemaakt en gingen nu weer terug naar ons oude gebied. Ik kende hier de weg, het appartement en de mensen om me heen. Wat was er in de vredesnaam gebeurt, dat ik op dag 5 ’s ochtends, verdrietig en verward, om 9.00 uur in m’n eentje in de trein naar huis zat. Alleen. Weg van mijn lieve vent en mooie kinderen. Hoe kon mij dit nu gebeuren? Na al mijn eigen verdiepingen en de trajecten die ik zelf begeleid heb en daarin elke keer de boodschap kon verhelderen.

De puurste versie van jezelf zijn, levert je ~ in the end ~ altijd het meeste energie op.

In de aanloop naar deze wintersport voelde ik het al, ik had net iets minder zin om te gaan. Had iets korter ook wel prima gevonden, maar hé, ik wilde ook geen spelbreker zijn. Want wintersport is tenslotte een luxe vakantie en hier kijken WE het hele jaar naar uit. Eenmaal daar, in het bekende riedeltje, ging ik wel… maar toch net met een andere insteek.

En die insteek botste dus compleet met wat er in “dat riedeltje” zat. Ik voelde het niet, en dus ging ik forceren en kwam de boel op scherp. Ik was aan het “leveren”, noem het een buitenkantje? Na een lullig incident met één van de kinderen in de apres-ski, kwamen mijn man en ik lijnrecht tegenover elkaar. BAM, fik in de tent! En wij kunnen echt op zijn tijd heerlijk een potje verhit discussiëren, maar in the end vinden we elkaar altijd op zielsniveau, maar dit was andere koek. Later terugkijkend, kwam er een innerlijk kindsdeel van mij tegenover die van mijn man. En die 2 hadden op deze manier nog geen kennis met elkaar gemaakt. We reageerden blind. Het was geen mooie ontmoeting.

Ik ging onmiddellijk dicht, een stap achteruit, weg hier. Op en met mezelf zijn. Dat kan ik. En dat zelfs ten koste van mijn gezin. Ik wilde naar huis, alleen. Je zou kunnen zeggen, wat dapper dat je voor jezelf koos. En het voelde ook als de beste en enige keuze op dat moment ~ UIT VERBINDING ~. Onze jongste van 14 snapte er niets van, hartverscheurend om te zien hoe verdrietig hij was. En toch deed ik het, ik ging weg. Ik voelde wel het vertrouwen dat mijn kinderen en huwelijk dit aan zouden kunnen. En ik ging echt niet met ruzie weg. Mijn man wilde dat ik bleef. Ik had al een kaartje gekocht. Hij bracht me naar de trein, onderweg stopten we nog, maar ik wilde naar huis. Ik voelde me verdrietig, ontheemd maar gek genoeg ook rustig. Zat dat “in mijn eentje red ik me wel” er nu nog steeds in? Blijkbaar.

Eenmaal thuis, de tijd, de liefde en vele gesprekken verder, kan ik weer uitzoomen. Zien en voelen wat er gebeurde. En vooral, op mijn eigen volwassen plek gaan staan. 

En ik ben dankbaar. Want deze “refresh” het heeft me nog weer een stukje dichter bij mezelf en mijn gezin gebracht. Deze “basis” van nu, is voor mij het belangrijkste en daarin mag ik oneindig om hulp vragen & kwetsbaar zijn.  En die is anders dan mijn “basis” van vroeger. Niet beter of minder, maar wel anders.
Achteraf had ik misschien moeten blijven, recht door het ongemak.  Maar ja, ik ben ook maar een mens. Mijn opstellingenmaatje Marije en ik zeggen regelmatig tegen elkaar, Djeez; zijn we dan ooit “af”? Nee dus ! Gelukkig niet. 

Herkenbaar? reageren mag altijd 🙂

Liefs Nynke www.bron-kracht.nl

22 mei opstellingendag in Laren (N-H)